TwitterFacebookDeutsch

Strandhuisjes in Zoutelande

  • 5-2-2015

IMG_4601.JPG

Strandhuisjes

Als klein meisje kwam ik met mijn ouders en broertjes iedere zomer naar Zoutelande net als dat mijn eigen ouders dat beide deden. We kwamen altijd een paar weken in de zomer. Mijn ouders huurden dan een strandhuisje bij familie Riemens. Ik weet nu dat de strandhuisjes door de bewoners van Zoutelande strandhuisjes, strandhokjes, hokjes of kotjes genoemd worden. Wat vond ik ze mooi, die geel met blauwe strandhuisjes!! Iedere ochtend vertrok mijn moeder al vroeg met mij en mijn broertjes naar het strand. Mijn vader kon zo lekker uitslapen.

 

Strandhuisje

We deden dan het strandhuisje open en gaven mijn jongste broertje direct wat speelgoed om mee te spelen. Ondertussen haalden mijn moeder, mijn andere broertje en ik de andere spullen uit het hokje. De twee strandstoelen werden opgezet. Iedere zomer was het weer even uitvogelen hoe dat ook al weer precies ging, zo’n strandstoel opzetten. De eerste dag was er altijd wel iemand die ook een strandhuisje huurde die even te hulp schoot. De zonneluifel werd opgebouwd en het tafeltje werd neergezet. Daarna kwamen alle handdoeken uit het strandhuisje, het rubberbootje, schepnetten, de opblaaskrokodil en nog meer speelgoed. Mijn ouders sleepten zelfs nog extra stoelen mee naar het strand voor mij en mijn broers of voor eventueel bezoek. Mijn moeder hing altijd een (douche) gordijn op, zodat we ons in het hokje met wat privacy konden omkleden en voorzien van een laagje zonnebrandcrème.

 

Wanneer alles klaar was werd er een bakje koffie of thee gezet. In mijn herinneringen zaten we weken achter elkaar op het strand. Van ’s morgens vroeg tot dat we ’s avonds naar het appartement gingen om te douchen, te eten en te spelen in de tuin of het speeltuintje boven op de dijk bij de boulevard van Zoutelande. Als we echt geluk hadden dan aten we zelfs ’s avonds op het strand! Mijn broertje deed zijn middagslaapje in een campingbedje in het hokje. Wij konden dan lekker verder spelen en maakten dan de mooiste balletjesbanen. Deden keer op keer een poging om ons eigen record beachball te verbreken en bouwden samen met al onze strandvrienden forten, die keer op keer door de zee verslagen werden.

 

Ijsje

Als troost werden wij dan door één van de ouders van al de strandvrienden getrakteerd op ijsjes. Die ijsjes werden door de meest stoere ijscoman van de wereld verkocht. Zijn baan bestond uit niets anders dan de hele dag een ijscowagentje door het mulle zand te trekken en zijn kar leeg te verkopen. We hoorden hem al aankomen doordat er een belletje aan zijn karretje hing dat geluid maakte. Zo af en toe werd de stoere ijscoman geholpen door iemand die de kar aan de achterkant duwde.

 

Kreken

We speelden in de zee en in de kreken die op het strand ontstonden door het opkomende en afgaande water. Die kreken werden bij goed weer opgewarmd door de zon omdat ze erg ondiep zijn. De kreken waren geliefd bij de kleine kinderen en hun ouders. Je zou ze kunnen zien als een peuterbad op het strand. We hebben er uren met zandmolentjes, bootjes, zwembanden en opblaaskrokodillen doorgebracht. Ook in de kreek werden recordpogingen beachball gedaan. Het ondiepe water aan je voeten zorgde dan voor een heerlijke afkoeling! De kreken zaten er niet ieder jaar. Het was volledig afhankelijk van de zee.

IMG_4549.JPG

Paalhoofden

Soms gingen we schelpen zoeken of zeesterren, krabbetjes of met een schepnet vingen we garnalen of kleine visjes. Bij en tussen de paalhoofden en de basaltblokken kon je die het beste vinden. In emmertjes werden de beestjes verzameld en trots aan voorbijgangers getoond. Iedere avond werden de beestjes weer in zee vrijgelaten tot groot verdriet van sommigen van onze strandvrienden.

 

Windscherm

Als het minder mooi weer was, dan gebruikten we het zonnescherm als windscherm. Daarachter konden we dan nog lekker spelen of een boekje lezen. Mijn moeder heeft wat boeken verslonden in die jaren. Naar ons had ze geen omkijken we waren immers heerlijk aan het spelen met al onze strandvrienden en hadden toegang tot de beste, de mooiste en de grootste zandbak die we kenden namelijk het strand van Zoutelande! Bij eb, of laag water, was het tientallen meters diep en was er volop ruimte om te voetballen, te hockeyen of te tennissen. Bij vloed was het strand nog ruim voldoende om te spelen!

 

Vader

Onze vader kwam meestal wat later. Als hij op het strand kwam had hij meestal wat boodschappen gedaan, de krant gekocht in het dorp bij ’t Boekenhuisje en een kopje koffie gedronken ergens op het terras. Daarna kwam hij dan naar het strand. Met de verrekijker bekeek hij de vrachtschepen die voorbij voeren. De schepen gingen richten de Noordzee of naar de havens van Vlissingen, Gent of Antwerpen. Onze vader waarschuwde ons altijd als er een groot schip voorbij kwam. Hij wist namelijk dat er dan grote golven in de vloedlijn kwamen! Die golven vonden wij geweldig om in te spelen. ’s Middags ging hij meestal een rondje wandelen. Ik ging dan vaak mee omdat ik wist dat ik dan bij een van de strandtenten getrakteerd werd op een glaasje cola en een stukje appeltaart! Daarna beklommen we de trappen die naar de duintoppen leiden. Over het strand liepen we richting Vlissingen en over de duinen liepen we dan terug. Wat was het uitzicht mooi!!

 

Terugkijken

Als ik zo terug kijk, behoort ook de tijd op het strand van Zoutelande tot de mooiste momenten in mijn leven. Nu geniet ik er nog steeds van om die geel met blauwe strandhuisjes te zien. Ik weet hoe fijn ik het als kind altijd heb gehad en hoe onze eigen kinderen (en wij ook) er nu van genieten. Ik heb nog nooit van iemand gehoord dat het strand in Zoutelande tegenviel. Voor kinderen is het absoluut een paradijs! Als klein meisje zei ik ooit tegen mijn vader dat ik later in Zoutelande zou gaan wonen. Inmiddels woon ik hier al het grootste deel van mijn leven en ben ik getrouwd met één van de zonen van de familie Riemens waar mijn ouders jaarlijks een strandhuisje huurden. Ze verhuren de strandhuisjes nog steeds. Klik op de onderstaande link voor meer informatie.

Jan & Juul.jpg